سلام فکر کنم این اولین باری باشه که دارم حرفهای دلم رو تووبلاگم مینویسم .حس غریبی دارم ذهنم پر از حرفهای نگفته ست حرفهایی به گور بردنی که شاید تنها تا زمانی ارزشمند هستند که به زبون نیومدن خیلی مشغولیت ذهنی دارم تاجاییکه شبا از خواب بیدار میشم ومجبورم در مقابل حمله افکار مشوشم تسلیم بشم واجازه بدم هرطور که میخوان درذهنم جولان بدن. به قول محبوبم چه گوارا کلمات گاهی چقدر ناتوانند برای انتقال وبیان احساسات ولی چیکار کنم جزپناه بردن به این کلمات ونوشتن راه دیگه ای برای رها شدن از اتش درونم رو ندارم .زندگی وعا شقانه زندگی کردن برام یه علامت سوال بزرگ شده همیشه همینجوری بودم یادمه اونوقتا خیلی به خودم سخت میگرفتم پیش هم سن وسالای خودم نمیشستم چون حال وهوایی که داشتن برام جذابیتی نداشت تفریح نمیرفتم اصلا ازته دل نمیخندیدم وقتی خرید میکردم عذاب وجدان میگرفتم بیشتروقتم روبه فکرکردن وگوش دادن به اهنگایی مثل ازکرخه تاراین سپری میکردم خودم نمیدونم چی دارم مینویسم؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ذهنم خیلی به همریخته ست همیشه دوست داشتم مفید زندگی کنم همیشه ارزو داشتم برای دیگران مفید باشم همیشه دراهدافم تو زندگی قصد داشتم به دیگران خدمت کنم الانم ارزوم همینه فکر میکنم هیچی لذت بخشتر ازاین نیست که ادم بتونه یه لبخند رو کنج لبای یه بچه بذاره نیست........... ولی الان یه اتفاق توی زندگیم افتاده که من رو به هم ریخته هیچ وقت فکر نمیکردم اینجور تجربه ای توزندگیم داشته باشم همش دارم سعی میکنم مقاومتم رو ازدست ندم من لحظه های سخت زیادی توی زندگیم داشتم واقعا درد کشیدم همه اون روزا گذشته این روزا هم میگذره ولی به قول شریعتی احساس میکنم زیر چرخ های زمان دارم له میشم انگار غرورم رواز دست دادم ازعزیزانی که وقت میزارن این متن رو میخونن معذرت میخوام خودمم نمیدونم چی نوشتم
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۸۷ ساعت 10:16 توسط فاطمه
|
